Απόσπασμα

ΧΟΦΦΜΑΝ: «Εμείς οι τρεις δεν θα καθόμασταν τώρα εδώ, σε τούτο το τραπέζι, αν τηρούσαμε σοβαρά το χρόνο. Δεν έχω γεννηθεί πολύ πιο πριν από εσάς, Γκόγκολ;» [ … ]

ΓΚΟΓΚΟΛ: «Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μια πολύ συνηθισμένη ιστορία, εγώ όμως ήθελα να εκμαιεύσω από ένα φανταστικό γεγονός την εξέλιξη μιας συνηθισμένης ζωής».

Ο ΚΑΦΚΑ είπε ήσυχα: «Αν εξαιτίας μιας άθλιας σύμπτωσης διασωθεί μετά το θάνατό μου κάτι από το έργο μου, κανείς δεν θα θυμάται πια ότι γεννήθηκα στη μοναρχία των Αμβούργων και ύστερα έζησα και πέθανα στη δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας. Ίσως νιώθει κανείς σε όλα αυτά που γράφω κάτι από το μαρτύριο, από την ανασφάλεια, από τις αμφιβολίες που ξυπνάει στον άνθρωπο μια αλλαγή των καιρών, αλλά και τον δικό μου φόβο για το θάνατο» .

«Ο θάνατος που πλησίαζε δεν μπόρεσε να με εμποδίσει», είπε ο ΧΟΦΦΜΑΝ, «να πολεμώ ώς την τελευταία στιγμή τον εχθρό μου, τον Υπουργό των Εσωτερικών. Και για να επανέλθουμε, Γκόγκολ, στη συζήτησή μας για το απτό και το φανταστικό: δεν ανήκουν στον κόσμο μου μόνο όνειρα και φαντασίες, αλλά και προαισθήματα, ελπίδες, φόβοι. Καμιά φορά μάλιστα ένας ποιητής κατορθώνει να επινοήσει κάτι που η ίδια η ζωή δεν το έχει ακόμα πραγματοποιήσει» .

Ο ΚΑΦΚΑ δεν μίλησε πλέον ήσυχα στο κενό, αλλά δυνατά στον απέναντί του: «Θα με κατηγορήσουν ότι ο κόσμος μου είναι αδιέξοδος. Δεν έχω όμως το δικαίωμα, εφόσον η πραγματικότητα μού φαίνεται αδιέξοδη, να την απεικονίζω, όπως τη βλέπω;»

Βιογραφικά στοιχεία

Η Άννα Ζέγκερς γεννήθηκε το 1900 στο Μάιντς της Γερμανίας με το όνομα Νέττυ Ρόιλινγκ. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο ιστορία της τέχνης, φιλολογία και ιστορία. Το 1924 έλαβε το διδακτορικό φιλοσοφίας από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Την ίδια χρονιά δημοσιεύει το πρώτο της διήγημα.
Το 1925 παντρεύεται τον Ούγγρο φιλόσοφο και οικονομολόγο Λάζλο Ραντβάνυ.
Το 1928 της απονέμεται το βραβείο Κλάιστ για το μυθιστόρημά της Η επανάσταση των ψαράδων της Σάντα Μπάρμπαρα .
Μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, το 1933 μεταναστεύει οικογενειακώς στη Γαλλία. Το 1940 ο σύζυγός της φυλακίζεται στο στρατόπεδο του Βερνέ στη Γαλλία. Το 1941 καταφέρνουν όλοι να φύγουν με ένα φορτηγό πλοίο για τη Μαρτινίκα. Άλλοι συνεπιβάτες : ο Claude L e vi - Strauss , ο Victor Serge και ο Andr e Breton . Αργότερα τον ίδιο χρόνο μπαρκάρουν για τη Νέα Υόρκη, όπου δεν γίνονται δεκτοί από το FBI και καταλήγουν στο Μεξικό, όπου και εγκαθίστανται.
Το 1943 γράφει το Τράνζιτο , που αναφέρεται στην αναμονή των φυγάδων αντιπάλων του ναζισμού στη Μασσαλία για μια βίζα.
Το 1947 επιστρέφει στη Γερμανία, στο Ανατολικό Βερολίνο. Το 1951 τιμάται με το βραβείο Μπύχνερ.
Το 1949 γίνεται μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου της Ειρήνης. Το 1952 εκλέγεται πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων της Ανατολικής Γερμανίας μέχρι το 1978, οπότε γίνεται επίτιμος πρόεδρος.
Πεθαίνει το 1983.

Έργα της : Ο δρόμος του Φεβρουαρίου (1935), Έβδομος Σταυρός (1942), Τράνζιτο (1943), Οι γάμοι της Αιτής (1949), Η δύναμη των αδυνάτων (1965). Έγραψε επίσης πολλά δοκίμια και νουβέλες, όπως το Η εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν, Εκείνο ακριβώς το μπλε , Το τέλος και Η συνάντηση που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Άγρα.
Στις εκδόσεις Άγρα ετοιμάζεται και το μυθιστόρημά της Τράνζιτο.