[…] Μιλούσε προσεκτικά και αργά, όπως όλοι οι άνθρωποι της περιοχής, θαρρείς οτι και τα λόγια τους ακόμα κόστιζαν χρήματα και τους ήταν δύσκολο να αποχωριστούν την κάθε λέξη. Είχε μικρά, σκούρα και δύσπιστα μάτια· τα ρουθούνια του ήταν τόσο στρογγυλά και άγρυπνα σαν ένα δεύτερο ζευγάρι μάτια. Η μύτη ήταν ελαφρώς ανασηκωμένη και κοντή, το στόμα ήταν μικρό, γενικά όλα τα χαρακτηριστικά ήταν μικρά σ'αυτό το πρόσωπο που, σαν σύνολο, κάλυπτε δυσανάλογα μικρό χώρο πάνω στο χοντροκομμένο χωριάτικο κεφάλι. Ακόμα και τα αυτιά ήταν μικρά, οι λοβοι΄των αυτιών ήταν ασυνήθιστα γυρισμένοι προς τα εμπρός αντί προς τα πίσω, για να αρπάζουν, θαρρείς, όσο το δυνατόν περισσότερους ήχους. [...] Ο Τσίλλιχ βγήκε στο δρόμο παραπατώντας. Ήταν παγωμένος απο τον ιδρώτα. Ποτέ στη ζωή του δεν είχε εκτεθεί σε τέτοιο φόβο. Αυτή η μηδαμινή ζωή δεν άξιζε κάν ενα τέτοιο φόβο. Άλλοτε φανταζόταν πως η πατρίδα του ήταν απέραντη, πως με κάθε ανάσα μεγάλωνε, κατάπινε όλη τη γή, κομμάτι κομμάτι. Μεμιάς είχε γίνει αγνώριστη, ζαρωμένη, όπως προηγουμένως το πρόσωπο του. [...] Αυτή η συντόμευση της ζωής του, τόσο αφόρητα άμεση, τόσο φρικτά αποπνικτική, αιχμαλώτιζε κάθε του σκέψη. Δεν σκεφτόταν το θάνατο. Αυτός βρισκόταν πίσω απο τη ζωή του. Ποτέ δεν είχε ασχοληθεί με οτιδήποτε βρισκόταν έξω απο τη ζωή του. […]

Βιογραφικά στοιχεία

Η Άννα Ζέγκερς γεννήθηκε το 1900 στο Μάιντς της Γερμανίας με το όνομα Νέττυ Ρόιλινγκ. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο ιστορία της τέχνης, φιλολογία και ιστορία. Το 1924 έλαβε το διδακτορικό φιλοσοφίας από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Την ίδια χρονιά δημοσιεύει το πρώτο της διήγημα.
Το 1925 παντρεύεται τον Ούγγρο φιλόσοφο και οικονομολόγο Λάζλο Ραντβάνυ.
Το 1928 της απονέμεται το βραβείο Κλάιστ για το μυθιστόρημά της Η επανάσταση των ψαράδων της Σάντα Μπάρμπαρα .
Μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, το 1933 μεταναστεύει οικογενειακώς στη Γαλλία. Το 1940 ο σύζυγός της φυλακίζεται στο στρατόπεδο του Βερνέ στη Γαλλία. Το 1941 καταφέρνουν όλοι να φύγουν με ένα φορτηγό πλοίο για τη Μαρτινίκα. Άλλοι συνεπιβάτες : ο Claude L e vi - Strauss , ο Victor Serge και ο Andr e Breton . Αργότερα τον ίδιο χρόνο μπαρκάρουν για τη Νέα Υόρκη, όπου δεν γίνονται δεκτοί από το FBI και καταλήγουν στο Μεξικό, όπου και εγκαθίστανται.
Το 1943 γράφει το Τράνζιτο , που αναφέρεται στην αναμονή των φυγάδων αντιπάλων του ναζισμού στη Μασσαλία για μια βίζα.
Το 1947 επιστρέφει στη Γερμανία, στο Ανατολικό Βερολίνο. Το 1951 τιμάται με το βραβείο Μπύχνερ.
Το 1949 γίνεται μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου της Ειρήνης. Το 1952 εκλέγεται πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων της Ανατολικής Γερμανίας μέχρι το 1978, οπότε γίνεται επίτιμος πρόεδρος.
Πεθαίνει το 1983.

Έργα της : Ο δρόμος του Φεβρουαρίου (1935), Έβδομος Σταυρός (1942), Τράνζιτο (1943), Οι γάμοι της Αιτής (1949), Η δύναμη των αδυνάτων (1965). Έγραψε επίσης πολλά δοκίμια και νουβέλες, όπως το Η εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν, Εκείνο ακριβώς το μπλε , Το τέλος και Η συνάντηση που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Άγρα.
Στις εκδόσεις Άγρα ετοιμάζεται και το μυθιστόρημά της Τράνζιτο.