Η νουβέλα εντάσσεται, με σύγχρονο τρόπο, στη μεγάλη γερμανική ρομαντική παράδοση της λογοτεχνίας της περιπλάνησης και της εσωτερικής διαμόρφωσης του ήρωα, με άμεσες αναφορές στον Νοβάλις και την αναζήτηση του μοναδικού γαλάζιου και του απόλυτου Αποτέλεσε μια πολύτιμη συνεισφορά για τους νέους Γερμανούς συγγραφείς της δεκαετίας του '70 που επανεξέταζαν θετικά τη ρομαντική κληρονομιά, σε αντίθεση προς τις θεωρίες του Λούκατς και του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Η έκδοση συνοδεύεται από επίμετρο, με ένα κείμενο της Hιlene Roussel, καθηγήτριας Γερμανικής ιστορίας και λογοτεχνίας στο γαλλικό Πανεπιστήμιο Βενσέν-Σαν Ντενί και χρονολόγιο για τη συγγραφέα.
Συμπληρωματικά στοιχεία για την Άννα Ζέγκερς μπορεί επίσης να βρει κανείς στην Εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν (Άγρα, 2000) : εισαγωγή της ΚΡΙΣΤΑ ΒΟΛΦ και επίμετρο με μία συνέντευξη του ΠΙΕΡ ΡΑΝΤΒΑΝΥ, του γιου της Άννα Ζέγκερς, για τα χρόνια της εξορίας της συγγραφέως (1933-1947).

Απόσπασμα

" Ρώτησε έναν άνθρωπο της πόλης, λευκοντυμένο όπως ο Δον Μαρσέλ, για μια κρήνη. Εκείνος του έδειξε ένα επιβλητικό κτίριο, πιθανώς το δημαρχείο, με μια ανοιχτή πύλη. Πίσω από την πύλη υπήρχε ένα αίθριο με μία κυκλική στοά. Ο Μπενίτο ευχαρίστως θα περπατούσε κάτω από αυτή τη στοά. Είδε όμως αμέσως στο κέντρο μια κρήνη με μια γούρνα στρωμένη με πλακάκια. Γονάτισε εκεί. Τινάχτηκε πίσω. Γιατί στα πλακάκια έλαμπε το μπλε που αναζητούσε. Αυτό που του είχε αναφέρει η Εουσέμπια, το δείγμα που είχε μαζέψει ξύνοντας τα σανίδια η γριά Άλβαρες. Αντί να τραβήξει νερό, χάιδεψε με το χέρι του τα μπλε πλακάκια. Ήταν διαφορετικά ψημένα και διαφορετικά γυαλισμένα από τα πιάτα και τις χύτρες στο εργαστήρι του, μπορούσε όμως να καταλάβει πώς ήταν φτιαγμένα, μπορούσε να το φανταστεί ακριβώς. Ξέχασε να πει. Σκέφτηκε: Αυτό εδώ προέρχεται σίγουρα από τον Ρουμπέν. Σηκώθηκε ανασαίνοντας βαριά. Γύρισε πίσω άλλη μια φορά. έσκυψε στη γούρνα. Ύστερα έφυγε σαν κυνηγημένος. Τέλος με τα όνειρα, με τισς σκέψεις. Δεν έπρεπε πια να χάσει ούτε λεπτό. "

Βιογραφικά στοιχεία

Η Άννα Ζέγκερς γεννήθηκε το 1900 στο Μάιντς της Γερμανίας με το όνομα Νέττυ Ρόιλινγκ. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο ιστορία της τέχνης, φιλολογία και ιστορία. Το 1924 έλαβε το διδακτορικό φιλοσοφίας από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Την ίδια χρονιά δημοσιεύει το πρώτο της διήγημα.
Το 1925 παντρεύεται τον Ούγγρο φιλόσοφο και οικονομολόγο Λάζλο Ραντβάνυ.
Το 1928 της απονέμεται το βραβείο Κλάιστ για το μυθιστόρημά της Η επανάσταση των ψαράδων της Σάντα Μπάρμπαρα .
Μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, το 1933 μεταναστεύει οικογενειακώς στη Γαλλία. Το 1940 ο σύζυγός της φυλακίζεται στο στρατόπεδο του Βερνέ στη Γαλλία. Το 1941 καταφέρνουν όλοι να φύγουν με ένα φορτηγό πλοίο για τη Μαρτινίκα. Άλλοι συνεπιβάτες : ο Claude L e vi - Strauss , ο Victor Serge και ο Andr e Breton . Αργότερα τον ίδιο χρόνο μπαρκάρουν για τη Νέα Υόρκη, όπου δεν γίνονται δεκτοί από το FBI και καταλήγουν στο Μεξικό, όπου και εγκαθίστανται.
Το 1943 γράφει το Τράνζιτο , που αναφέρεται στην αναμονή των φυγάδων αντιπάλων του ναζισμού στη Μασσαλία για μια βίζα.
Το 1947 επιστρέφει στη Γερμανία, στο Ανατολικό Βερολίνο. Το 1951 τιμάται με το βραβείο Μπύχνερ.
Το 1949 γίνεται μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου της Ειρήνης. Το 1952 εκλέγεται πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων της Ανατολικής Γερμανίας μέχρι το 1978, οπότε γίνεται επίτιμος πρόεδρος.
Πεθαίνει το 1983.

Έργα της : Ο δρόμος του Φεβρουαρίου (1935), Έβδομος Σταυρός (1942), Τράνζιτο (1943), Οι γάμοι της Αιτής (1949), Η δύναμη των αδυνάτων (1965). Έγραψε επίσης πολλά δοκίμια και νουβέλες, όπως το Η εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν, Εκείνο ακριβώς το μπλε , Το τέλος και Η συνάντηση που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Άγρα.
Στις εκδόσεις Άγρα ετοιμάζεται και το μυθιστόρημά της Τράνζιτο.